Jimbo1
1 september 2010, 10:54
Dit is een verhaal over de ontdekkingstocht van een ijsbeertje. Het verhaal is écht gebeurd en geschreven als dank aan dit forum. Als je wilt kun je het rustig voorlezen aan je kinderen al zullen die zich er een iets andere voorstelling van maken dan jij doet. Of er ooit een vervolg komt? Wie weet, voorlopig trekken we onze jas aan en verplaatsen we ons naar koudere oorden...
http://www.webwombat.com.au/entertainment/humour/images/icebear.jpg
Het is koud, bitter koud. Een gure wind blaast over de Noordpool en maakt de belevingstemperatuur nog kouder dan de thermometer aanwijst. Onder een hoop sneeuw ligt een jong beertje, klappertandend en rillend. Het beertje heeft warmte nodig, veel warmte maar weet niet waar hij het moet vinden. Aan de Noordkant van de poolvlakte waar het beertje woont, staan enkele iglo's die allemaal adverteren met "Hier is het warm, kom naar ons!". Dit leek het beertje wel wat en een aantal keren is hij ook inderdaad naar zo'n iglo gewandeld om zijn warmte te vinden maar telkens weer keerde hij gedesillusioneerd terug naar zijn sneeuwhoop. Er waren wel vrouwtjes in die iglo's die beloofden het beertje warm te maken maar die warmte was maar van korte duur en meestal werd het beertje al binnen een uur weer naar buiten gezet en was hij al weer koud voordat hij terug was. Dit was niet wat ons beertje zocht maar tegelijkertijd wist hij niet waar de warmte dan wél te vinden was.
Op één van zijn tochten naar zo'n iglo kwam ons beertje een andere beer tegen die vertelde van grote en luxe iglo's, waar je de hele dag kon zijn en waar het altijd heerlijk warm was. Het enige probleem was, dat die iglo's helemaal aan de zuidkant van de poolvlakte waren en zover kon ons beertje niet wandelen. Toch luisterde hij met rode oortjes naar de verhalen van die grote beer en 's nachts, onder zijn sneeuwhoop, droomde het beertje Gouden Dromen van die mooie iglo's.
Op een dag vond de held van dit verhaal plotseling zomaar een laptop op de poolvlakte. Het toeval wil, dat ons beertje enorm handig was en al snel had hij in de gaten hoe hij met die laptop (met beertje wist natuurlijk niet dat het een laptop was en noemde het maar 'Mijn wonderappel' omdat er een appel op het ding stond) contact kon maken met de buitenwereld. Vol verwondering bekeek het beertje al het moois wat er ver voorbij zijn sneeuwhoop te doen en te zien was. Natuurlijk was het beertje ook benieuwd naar het wel en wee van ándere ijsberen en zo belandde hij op een goede dag op een 'IJsberenforum'. Daar vond hij precies wat hij zocht. Er bleken nog veel meer ijsberen te bestaan dan ons beertje ooit gedacht had, al zaten ze voornamelijk aan de zuidzijde van de vlakte. Op het forum las hij de verhalen van die andere beren, die stuk voor stuk gingen over de luxe iglo's waar hij eerder van had gehoord. Aan de oostzijde van de poolvlakte, achter een gletscher, moest nóg een vlakte zijn met heel veel van die iglo's en waar een andere taal werd gesproken. In die iglo's waren heel veel vrouwtjes die allemaal hun best deden om de beren warm te maken, voor een paar stukjes zeehond kon je daar een hele dag terecht. Geboeid las onze beer allle verhalen, dát was precies wat hij zocht, wat jammer dat het allemaal zo ver weg was. Weliswaar had ons beertje een slee waarmee hij kon reizen over de vlakte maar die was van Italiaanse makelij en kon nooit dat hele stuk naar het zuiden halen. Het beertje was radeloos. Eindelijk had hij gevonden wat hij zocht en tegelijkertijd bleef zijn droom onbereikbaar. Toch bleef hij het forum lezen en fantaseerde er lustig op los dat er ooit een dag zou komen dat ook hij in zo'n mooie iglo zou kunnen komen.
We verlaten kort de hoofdpersoon van dit verhaal en spoeden ons naar de oostzijde van de poolvlakte. Wanneer we helemaal aan de grens staan en goed kijken zien we dat er in het Noordoosten, vlak over de grens druk gebouwd wordt aan een mooie grote iglo, waar met gemak wel 100 beren in kunnen. Deze iglo zou ons beertje met zijn Italiaanse slee gemakkelijk moeten kunnen bereiken, moeten we het hem vertellen? Nee, beter dat hij er zelf achter komt.
Terug bij onze held. Onze beer leest inmiddels regelmatig het forum, gaat nog wel eens naar een plaatselijke iglo maar vind er niks aan, zeker ook omdat hij nu weet dat er zo veel betere iglo's bestaan. Dan valt zijn oog opeens op een bericht die over gouden dromen gaan. Het beertje leest het bericht en plots staan zijn witte ijsberenharen recht overeind! Dit is het! Zo'n grote iglo, vlakbij de grens! Hier moet hij naar toe! Het beertje danst van vreugde en wil al bijna direct op zijn slee spingen als hij zich bedenkt. Eigenlijk weet hij nog helemaal niet hoe het daar is en wat hij precies moet doen als hij bij de iglo is gekomen. Het beertje krabt zich op zijn kop en krijgt dan een lumineus idee. Hij kan het toch gewoon vragen, aan al die andere beren op dat forum? We weten inmiddels dat we te maken hebben met een handig beertje en daarom zal het ons ook niet verbazen dat het hem lukt om met zijn berepootjes een aantal berichten op het forum te plaatsen. Al snel worden zijn vragen om advies beantwoord, het beertje krijgt steeds meer zin in zijn avontuur.
En zo kan kan het gebeuren dat we onze beer op een goede dag vol goede moed zien vertrekken naar het oosten. We zwaaien hem uit. Het beertje heeft beloofd om ons regelmatig op de hoogte te houden van zijn avonturen over de grens, laten we hem daar dan maar aan houden. Eén ding weten we zeker: onze beer heeft gevonden wat hij zocht en zal vast en zeker nog vaak terugdenken aan die dag dat hij zijn laptop vond. Zonder dat had hij nooit dat ijsberenforum gevonden en nooit geweten van die wondere berenwereld over de grens. Laten we hem veel succes wensen. Dág beer!
http://3.bp.blogspot.com/_tPOiya79NU8/SRJKByZbqkI/AAAAAAAAO3g/j7sDSNHlBME/s400/Icebear-1-5WT3USGA10-1024x768.jpg
http://www.webwombat.com.au/entertainment/humour/images/icebear.jpg
Het is koud, bitter koud. Een gure wind blaast over de Noordpool en maakt de belevingstemperatuur nog kouder dan de thermometer aanwijst. Onder een hoop sneeuw ligt een jong beertje, klappertandend en rillend. Het beertje heeft warmte nodig, veel warmte maar weet niet waar hij het moet vinden. Aan de Noordkant van de poolvlakte waar het beertje woont, staan enkele iglo's die allemaal adverteren met "Hier is het warm, kom naar ons!". Dit leek het beertje wel wat en een aantal keren is hij ook inderdaad naar zo'n iglo gewandeld om zijn warmte te vinden maar telkens weer keerde hij gedesillusioneerd terug naar zijn sneeuwhoop. Er waren wel vrouwtjes in die iglo's die beloofden het beertje warm te maken maar die warmte was maar van korte duur en meestal werd het beertje al binnen een uur weer naar buiten gezet en was hij al weer koud voordat hij terug was. Dit was niet wat ons beertje zocht maar tegelijkertijd wist hij niet waar de warmte dan wél te vinden was.
Op één van zijn tochten naar zo'n iglo kwam ons beertje een andere beer tegen die vertelde van grote en luxe iglo's, waar je de hele dag kon zijn en waar het altijd heerlijk warm was. Het enige probleem was, dat die iglo's helemaal aan de zuidkant van de poolvlakte waren en zover kon ons beertje niet wandelen. Toch luisterde hij met rode oortjes naar de verhalen van die grote beer en 's nachts, onder zijn sneeuwhoop, droomde het beertje Gouden Dromen van die mooie iglo's.
Op een dag vond de held van dit verhaal plotseling zomaar een laptop op de poolvlakte. Het toeval wil, dat ons beertje enorm handig was en al snel had hij in de gaten hoe hij met die laptop (met beertje wist natuurlijk niet dat het een laptop was en noemde het maar 'Mijn wonderappel' omdat er een appel op het ding stond) contact kon maken met de buitenwereld. Vol verwondering bekeek het beertje al het moois wat er ver voorbij zijn sneeuwhoop te doen en te zien was. Natuurlijk was het beertje ook benieuwd naar het wel en wee van ándere ijsberen en zo belandde hij op een goede dag op een 'IJsberenforum'. Daar vond hij precies wat hij zocht. Er bleken nog veel meer ijsberen te bestaan dan ons beertje ooit gedacht had, al zaten ze voornamelijk aan de zuidzijde van de vlakte. Op het forum las hij de verhalen van die andere beren, die stuk voor stuk gingen over de luxe iglo's waar hij eerder van had gehoord. Aan de oostzijde van de poolvlakte, achter een gletscher, moest nóg een vlakte zijn met heel veel van die iglo's en waar een andere taal werd gesproken. In die iglo's waren heel veel vrouwtjes die allemaal hun best deden om de beren warm te maken, voor een paar stukjes zeehond kon je daar een hele dag terecht. Geboeid las onze beer allle verhalen, dát was precies wat hij zocht, wat jammer dat het allemaal zo ver weg was. Weliswaar had ons beertje een slee waarmee hij kon reizen over de vlakte maar die was van Italiaanse makelij en kon nooit dat hele stuk naar het zuiden halen. Het beertje was radeloos. Eindelijk had hij gevonden wat hij zocht en tegelijkertijd bleef zijn droom onbereikbaar. Toch bleef hij het forum lezen en fantaseerde er lustig op los dat er ooit een dag zou komen dat ook hij in zo'n mooie iglo zou kunnen komen.
We verlaten kort de hoofdpersoon van dit verhaal en spoeden ons naar de oostzijde van de poolvlakte. Wanneer we helemaal aan de grens staan en goed kijken zien we dat er in het Noordoosten, vlak over de grens druk gebouwd wordt aan een mooie grote iglo, waar met gemak wel 100 beren in kunnen. Deze iglo zou ons beertje met zijn Italiaanse slee gemakkelijk moeten kunnen bereiken, moeten we het hem vertellen? Nee, beter dat hij er zelf achter komt.
Terug bij onze held. Onze beer leest inmiddels regelmatig het forum, gaat nog wel eens naar een plaatselijke iglo maar vind er niks aan, zeker ook omdat hij nu weet dat er zo veel betere iglo's bestaan. Dan valt zijn oog opeens op een bericht die over gouden dromen gaan. Het beertje leest het bericht en plots staan zijn witte ijsberenharen recht overeind! Dit is het! Zo'n grote iglo, vlakbij de grens! Hier moet hij naar toe! Het beertje danst van vreugde en wil al bijna direct op zijn slee spingen als hij zich bedenkt. Eigenlijk weet hij nog helemaal niet hoe het daar is en wat hij precies moet doen als hij bij de iglo is gekomen. Het beertje krabt zich op zijn kop en krijgt dan een lumineus idee. Hij kan het toch gewoon vragen, aan al die andere beren op dat forum? We weten inmiddels dat we te maken hebben met een handig beertje en daarom zal het ons ook niet verbazen dat het hem lukt om met zijn berepootjes een aantal berichten op het forum te plaatsen. Al snel worden zijn vragen om advies beantwoord, het beertje krijgt steeds meer zin in zijn avontuur.
En zo kan kan het gebeuren dat we onze beer op een goede dag vol goede moed zien vertrekken naar het oosten. We zwaaien hem uit. Het beertje heeft beloofd om ons regelmatig op de hoogte te houden van zijn avonturen over de grens, laten we hem daar dan maar aan houden. Eén ding weten we zeker: onze beer heeft gevonden wat hij zocht en zal vast en zeker nog vaak terugdenken aan die dag dat hij zijn laptop vond. Zonder dat had hij nooit dat ijsberenforum gevonden en nooit geweten van die wondere berenwereld over de grens. Laten we hem veel succes wensen. Dág beer!
http://3.bp.blogspot.com/_tPOiya79NU8/SRJKByZbqkI/AAAAAAAAO3g/j7sDSNHlBME/s400/Icebear-1-5WT3USGA10-1024x768.jpg